Columns, Dagelijkse dingen, Vakantie

Vakantiepret: Italië en water (deel IV)

Een tip voor iedere vakantieganger naar Italië: als er in mei wordt aangegeven dat Italië een warme zomer tegemoet gaat met weinig regen, geloof dat dan. En vraag naar informatie over een eventuele ‘acqua-stop’.

Op zondag kwamen we erachter dat de boiler van ons Zweeds chalet niet helemaal naar behoren werkte. Of liever gezegd: helemaal niet meer werkte. We kregen de sleutels van een ander appartement. Dan konden we in ieder geval douchen.
We werden geholpen door een echte Italiaan. Wat betekende dat hij alleen maar Italiaans sprak en ik een spoedcursus Italiaans ben begonnen om in ieder geval iets zinnigs te kunnen zeggen. We hebben het eerst met Spaans geprobeerd. Maar kwamen er net iets te laat achter dat we het over een ‘vliegtuig’ in de waterleiding hadden, in plaats van over ‘lucht’. Verwonderde blikken over en weer.

Het boiler-verhaal is uitgemond in een Italiaans drama dat niet misstaan had in een opera van Puccini. Pietro, de echte Italiaan, vertelde ons dat er maandag iemand naar de boiler zou komen kijken. Wij waren zo moe dat we nog wel een dagje wilden bijkomen. Dus hebben we gewacht op de klusjesman. Die kwam, zag en sprak: nieuwe thermostaat. Dinsdag zou de reparatie dan echt plaatsvinden.
Wij zijn die dag op pad gegaan, want daar waren we immers voor in Italië. Niet om alleen maar boilers te bekijken. Dinsdagavond bleek ‘het drama’ still going strong. Nu kookte niet alléén de boiler droog…

Pietro erbij. Hij begreep niet waarom er niets gebeurd was, maar wist wel heel stellig dat de boiler kapot was. Op woensdag kwam de vrouw van de receptie erbij. Zij begreep er ook niets van, maar liet doorschemeren dat de baas erachter zat. Zij was dus niet de baas, Pietro ook niet. Wie dan wel? Goed plot voor een detective getiteld ‘De boiler-moord’.
Uiteindelijk was op donderdag het boiler-probleem opgelost. De baas had toestemming gegeven voor een nieuwe. Nu vraag ik je? Ik wilde bijna weten wat dat wel voor snobistisch persoon was. Helaas -of gelukkig – liet de kennis van de Italiaanse taal mij daarbij in de steek.

Om terug te keren tot de kern van dit verhaal: de droogte en de acqua-stop. Pietro is die week nog herhaaldelijke keren langs geweest. Er bleek ook nog zoiets gaande te zijn als ‘watertekort’, maar daar werd met geen woord over gerept. Niet in Nederland (pas toen wij al lang en breed in Italië zaten) en niet op het vakantieadres.

Het kwam erop neer dat de hoofdkraan gewoon werd dichtgedraaid. Hele gebieden hadden dan geen water tot hun beschikking. Het ging vooral om gebieden met kleinere dorpjes, zodat de grote steden wel genoeg water hadden. De stop duurde rustig een uur of acht. Drie keer raden waar wij zaten.

Als je eenmaal weet wat je te wachten staat, valt het uiteindelijk allemaal mee. In andere landen hébben ze niet eens water. Maar als reiziger wil je dat dan toch wel weten. Zou die snobistische baas vergeten zijn toestemming te geven aan zijn personeel om de gasten op de hoogte te brengen?

Lees ook:
Vakantiepret: deel I
Vakantiepret: deel II
Vakantiepret: deel III