Month: september 2018

Opgeven

Opgeven. In de Van Dale wordt het omschreven als iets hopeloos verklaren. Of niet meer kunnen. Niet meer meedoen is ook een mogelijkheid. Net als de moed opgeven. Klinkt best negatief als je het zo leest. En toch zeg ik het nu: ik geef het op.
Is dat negatief? Ik vind van niet.

‘Jullie volwassenen verpesten mijn toekomst’

“Ik doe dit omdat jullie volwassenen mijn toekomst verpesten.” Gisteren verscheen er een heel dapper meisje in de media. Een meisje dat al twee weken lang op de grond voor het parlementsgebouw in Stockholm zit. Een ‘schoolstaking voor het klimaat’ noemt ze het zelf. Want wij, volwassenen, verpesten haar toekomst. Ik hou ervan als iemand zo doelgericht haar hart lucht. Het meisje is een druktemaker volgens een van haar docenten: “Greta luistert niet naar volwassenen(…).” Maar ondertussen doet haar leraar wel met haar mee, want hij is het met haar eens. Net als veel andere mensen. Ze zit er eigenlijk nooit alleen. Allemaal vinden ze dat er te weinig wordt gedaan om de klimaatverandering tegen te gaan. Afgelopen zomer was het in Zweden nog nooit zo warm geweest. Mede daardoor waren er veel bosbranden. Eigenlijk geldt dat voor heel Europa. Veel landen hadden te maken met warmere zomermaanden dan gebruikelijk. Wij liepen in ons normaal gesproken koude (of natte) kikkerlandje ook te puffen onder die brandende zon. Inclusief verhoogde staat van paraatheid in en rondom …