Columns, Recht

Over mensen die nooit meer thuiskwamen

De komende drie weken mogen nabestaanden van slachtoffers van MH17 gebruik maken van hun spreekrecht. Ongeveer negentig nabestaanden zullen aan het woord komen. Maandag werden de eerste verklaringen voorgelezen. Vanuit huis heb ik een aantal verklaringen gehoord. Ik word er nog verdrietig van.

Er zijn van die gebeurtenissen waarvan je altijd zult onthouden waar je was op het moment dat het plaatsvond. Het ongeluk met de MH17 is daar een van en staat bij mij op een gedeelde plek met 11 september.
Donderdag 17 juli 2014 was ik hoogzwanger van mijn oudste. Het was een mooie dag, zonnig met af en toe een wolkje. Ik was in afwachting van het begin van de zomervakantie. Halverwege de middag begonnen er verontrustende berichten binnen te komen. Nadat duidelijk werd dat MH17 neergestort was, bleef bij mij de tv aan. En de dagen erna ook.

Verdrietig werd ik van de beelden van de rampplek, verdrietig werd ik van de rouwwagens die vanaf vliegbasis Eindhoven naar Hilversum reden. Verdrietig werd ik van het feit dat wat voor velen een mooie reis of weerzien zou moeten worden, geëindigd was in de dood. Boosheid was er ook, want hoe haal je het in je botte hersens om een commerciële lijnvlucht uit de lucht te schieten?

Uit de getuigenverklaringen die nu worden voorgelezen, spreekt grote emotie: verdriet, boosheid, onmacht. Soms ook schuldgevoelens, het bekende ‘wat als’.

Maar ook de oproep aan de Russische Federatie: spreek je uit, geef toe dat je debet bent aan deze stupide actie, aan deze onvolwassen en laffe daad. Laat de hoofdrolspelers hun mond opendoen, wat alleen zo doe je recht aan de slachtoffers en hun nabestaanden.

De getuigenverklaringen bezorgen me kippenvel, bijvoorbeeld de man die vertelt over zijn broer Peter Essers die bedenkingen had om het vliegtuig in te stappen, nadat hij ontdekte dat de vlucht over oorlogsgebied zou gaan. Peter was bang om niet levend terug te komen.
Of de vader die in een klap zijn drie dochters kwijtraakte – Sophie, Fleur en Bente – en spreekt over verdriet dat niet minder, maar juist meer wordt. Dat vaderdag een van de verschrikkelijkste dagen van het jaar is geworden.
Maar ook de krachtige en emotionele getuigenverklaring van nabestaande Ria van der Steen die haar vader en stiefmoeder verloor. Zij opende in het Russisch met een citaat van de schrijver Aleksandr Solzjenitsyn: ‘Ze liegen. We weten dat ze liegen. En zij weten dat wij weten dat ze liegen.’

Kippenvel tot op het bot. En zo waar.

Ergens ben ik bang dat de verantwoordelijken nooit hun verantwoording zullen nemen. Maar als je deze nabestaanden hoort getuigen, weet je ook dat het noodzakelijk is dat die verantwoording wel wordt genomen. Het moet en het zal gebeuren. Laat het stoppen, want zoals Aleksandr Solzjenitsyn schreef: ‘Onbeperkte macht in de handen van beperkte mensen leidt altijd tot wreedheid.’

2 reacties

Reacties zijn gesloten.