Columns, Dagelijkse dingen

De pijlers van de politiek

20130117-204156.jpgMet oud en nieuw heb ik me verbaasd. Vuurwerk en crisis? In ieder geval niet voor diegenen die honderden euro’s tot pulp hebben verschoten. Daarna werd het rustig op het niveau van verbazing en verwondering. De inspiratie ontbrak volledig om ook maar iets aan het beeldscherm toe te vertrouwen. Mijn kerstreces duurde dus wat langer.

Vandaag was het er weer. De Inspiratie. Ik keek naar EenVandaag. Met een half oog weliswaar, want ik was ook bezig met een spelletje op de iPad. Multitasking heet dat. Mijn spanningsboog werd steeds korter. Wat betreft het spelletje. De reportage van EenVandaag was ronduit schokkend.

Het ging over kinderen met een verstandelijke (en lichamelijke) handicap die niet in een instelling terecht kunnen en nu door hun ouders verzorgd worden. Deze reportage was een vervolg op het verhaal van Brandon, de jongen die twee jaar geleden in het nieuws kwam doordat hij werd vastgebonden in de instelling waar hij verbleef. Politici wisten niet hoe snel en hoe hard ze moesten roepen dat dit echt niet kon. Er zou van alles aan gedaan worden om al die kinderen in vergelijkbare situaties te helpen. Voor Brandon is een oplossing gevonden, voor al die andere verstandelijk gehandicapte kinderen niet.

Alle kinderen uit de reportage hebben in een instelling gezeten, maar kregen daar geen menswaardige behandeling. Denk aan het verhaal van Brandon: geketend als een wild dier. Hun ouders besloten daarop zelf hun kind te verzorgen. Thuis en fulltime. Schrijnende situaties volgden.

Wil je de reportage van EenVandaag (16 januari 2013) zien? Klik hier en je kunt de reportage direct bekijken via Uitzending Gemist.

Je kan zeggen dat het knap is van deze ouders. Dat is het ook. Zonder twijfel. Het toont ook de onvoorwaardelijk liefde voor hun kind. Maar normaal is het natuurlijk niet. Kinderen die zo zwaar verstandelijk gehandicapt zijn en daardoor een gevaar voor zichzelf en hun omgeving kunnen vormen en dus specialistische hulp nodig hebben, horen niet noodgedwongen thuis te wonen, omdat instellingen niet weten hoe ze met hen om moeten gaan. Of omdat het budget van instellingen niet toereikend is om de benodigde zorg te bieden.

Politici hebben om het hardst geroepen om verbetering in de zorg en begeleiding van verstandelijk gehandicapte kinderen. Waarom moet het dan zo lang duren voordat de ouders van Dexter geholpen worden bij het opzetten van de zorgboerderij voor verstandelijk gehandicapten? Waarom moet de moeder van Youp haar kind fulltime in de gaten houden waarbij ze zelf gewond kan raken? En waarom laten we toe dat de moeder van Mick haar baan moest opzeggen om voor haar kind te kunnen zorgen, daarbij geholpen door haar buurman?

‘Gelukkig’ heeft zij zo’n buurman die kan en wil helpen. Hoeveel mensen kijken eigenlijk weg bij het zien van een zwaar gehandicapt kind? Zelfs politici lukt het niet om tot actie over te gaan. Lang leve de bezuinigingen, marktwerking en de crisis. Dat zijn de belangrijkste pijlers van de politiek. Die paar honderd kinderen doen er echt niet toe. Zo’n reportage gaat daar niets aan veranderen. Het zet ons – de gewone burger – misschien wel aan het denken. De komende tijd zal het onderwerp weer meer nieuwswaarde hebben. Of deze opgebrande ouders en de kinderen zelf er baat bij zullen hebben, dat moeten we maar afwachten.

Afbeelding van Renjith Krishnan / FreeDigitalPhotos.net