Jaar: 2012

La dolce vita

La dolce vita

Ik houd van Italië, voor zover je van een land kunt houden. Lekker eten, goed klimaat. Prachtige kunst en een rijk cultureel verleden. Aardige mensen. Mooie natuur ook. La dolce vita, het goede leven. Die natuur heeft trouwens ook minder mooie kanten. Denk aan de aardbeving in L’Aquila (2009): 300 mensen kwamen om.

Mevrouw, u kijkt scheel

Anderhalve maand geleden op de poli neurologie. “Dus, jij ziet mij nu dubbel? Je ziet me twee keer?” De verpleegkundige keek enigszins angstig geïrriteerd. – God, nee, alsjeblieft niet. Ik moet er niet aan denken om jou in tweevoud te zien – wat ik natuurlijk niet hardop zei. “Nee, ik zie jou en andere dingen niet in die mate dubbel. Er zijn geen twee verpleegkundigen ofzo. Ik zie je alleen niet zo scherp…eh…een beetje met een extra randje. Een extra stukje. Een soort nabeeld.” “Nabeeld?” “Ja, net als in de zon kijken en dan naar een witte muur. Zo’n schaduw. Maar dan geprojecteerd op jou.” “Hum…” Zo ging het gesprek nog even door. Het bleef toch wel vaag wat ik nu wel zag en wat niet.

Ordinaire art-napping

Kunstroof uit de Kunsthal! Het was het eerste wat ik dinsdagochtend op de radio hoorde. Helaas was ik zo duf en stond de radio zo zacht dat ik de rest van het bericht niet hoorde. Pas later op de dag werd de omvang van de roof duidelijk: zeven schilderijen. Gejat, weg, verdwenen, zoek. Het zien van de beelden op tv gaf een surrealistisch gevoel. Waar was de inbraakschade? Waar lagen de glassplinters? Het was dat de verslaggever erop wees, maar anders had ik de bandensporen in het gras niet eens gezien. Hoe naïef kon ik zijn? Het moet een echte ‘Thomas Crown Affair’-roof zijn geweest.

Culturele neergang

Afgelopen weekend las ik in één van de kranten het eigenaardige wetsvoorstel om het schoolvak Cultureel Kunstzinnige Vorming (CKV) met ingang van schooljaar 2014-2015 voor havo/vwo af te schaffen. Rollende én stuiterende ogen hier. Ja, het was te verwachten. Begin augustus kregen al ruim zeventig culturele instellingen te horen dat zij geheel of gedeeltelijk hun subsidie kwijt zouden raken. Dus waarom zou die tendens niet worden doorgetrokken in de schoolomgeving? Afvoeren die handel, lijkt de gedachte.

En de buurman houdt van aria’s

Pak een willekeurige krant en je krijgt een globaal overzicht van wat Nederland en de wereld zoal bezighoudt. Een kleine greep uit de dagelijkse werkelijkheid. Het Facebook-feestje in Haren is nog steeds onderwerp van gesprek. Ondertussen ontstaan er wannabe-facebook-feestjes. Die zijn -natuurlijk- gedoemd te mislukken. Het lijkt mij dat geen enkele burgemeester nog zin heeft om het allemaal maar over zich heen te laten komen. Dus ga zo door met die wegafzettingen, noodverordeningen en terugstuuracties. Een deel van de omstreden rotsen. Foto: AP/Kyodo News via NRC.nl Enige duizenden kilometers verderop waait een flinke tyfoon richting Tokio. Alsof ze daar al niet genoeg problemen hebben. Los van de naweeën van de tsunami, wordt er nu geruzied over een paar rotsen. Gekissebis over iets wat al eeuwen een punt van discussie en oorlog is. Misschien kan die wind ervoor zorgen dat de beruchte rotsen door de zee verzwolgen worden?

Hoofdbrekens

Stel, je werkt op een polikliniek. Je bent nadrukkelijk geen arts. Het is de bedoeling dat je patiënten helpt bij een chronische ziekte. Een hersenaandoening bijvoorbeeld. Eigenlijk is jouw taak vooral hun verhaal aanhoren, zorgen wegnemen, onderzoeken en medicatie bespreken. Foto: Rivertarts’ via Flickr.com, licentie CC-BY-NC