Er moet me nu toch echt iets van het hart. Eigenlijk zou ik me er niet druk om moeten maken, maar het is de aard van het beestje. Wees gewaarschuwd, er is dus een kans op muggenzifterij. Eerst een kleine test. Waar loop jij als voetganger wanneer er géén stoep te bekennen is? Lekker met het verkeer mee? Of loop je het verkeer tegemoet? Of maakt het jou niet uit en ben je van de categorie die geen keuze kan maken?
Inmiddels loop ik al bijna zes maanden achter de wandelwagen. Een trotse mama en papa met een mooie zoon. Hoewel de zwangerschap relatief makkelijk verliep – lees: misselijk, hondsmoe en overal en nergens pijntjes – was de bevalling dat allerminst. Kort gezegd: de wandelwagen had ook leeg kunnen zijn gebleven.
Te overdonderd om maar te denken aan het schrijven van een stukje. Zo kun je het nog het beste omschrijven. Tien dagen zijn er inmiddels voorbij gegaan. Die dagen heb ik doorgebracht voor de tv, achter de computer, met de iPad op schoot. Niets wilde ik missen. En net als ieder ander wilde ik weten wie er aan boord zaten van MH17. Misschien mensen die ook ik ken?
Het is zomer. Deuren en ramen staan open. Je hoort hier en daar muziek en geklets. Er wordt gebarbecued, ’s avonds wordt ook de vuurkorf aangestoken. De visite mag lekker buiten zitten in plaats van in de muffe zithoek binnen. Huisdieren en kinderen mogen weer volop naar buiten. De mensen lijken vrolijker, uitbundiger. Alles kan en alles mag. Maar kan en mag alles wel?
Het is de laatste dag van oudjaar, beter bekend als oorlogstijd in Nederland. Bij iedere knal wil ik wegduiken, terwijl ik probeer te voorkomen dat een van mijn katten zich weer klemzet tussen muur en boekenkast. De ander komt van schrik uit de kattenbak gerend – te vroeg natuurlijk. Vuurwerk. Een voorzichtige schatting is al gegeven: 70 miljoen euro wordt weer tot pulp verschoten. Crisis? Welke crisis? Ik vind het bizar. Waarom zoveel geld uitgeven aan iets waar je nog geen seconde (per rotje, pijl of anders) plezier aan hebt? En waarmee je inmiddels een ruime meerderheid van de Nederlanders geen plezier doet? Bizar vind ik ook het verdwijnen van kerstpakketten. Of de komst van kerstpakketten waarbij de boodschap totaal geen kerstgedachte uitstraalt. Zo hoorde ik onlangs over iemand die een koffer als kerstpakket had gekregen. In de koffer een aantal miniatuurflesjes (leeg!), hotelzeepjes, instant koffie, thee, winegums (omdat je daar lang mee kunt doen?). De boodschap: volgend jaar wordt een zwaar jaar. Kortom, u kunt uw koffers pakken en toedeloe! Of dat gezin dat …
Laatst zag ik een – heel oude – aflevering van Blik op de weg. Het ging om een gevalletje ‘bijzonder transport’. Nu was het onderwerp van dat transport eigenlijk niet zo bijzonder: een paar houten balken. De manier waarop het gebeurde, was een heel andere zaak. De balken staken uit het rechterraam van een personenauto die op de meest linkerbaan aan het inhalen was. Veel ruimte was er niet. Het ging maar net goed.
Vorige week las ik in De Correspondent een interessant artikel over een vergeten droom van de twintigste eeuw: minder werken. De auteur van dit stuk – Rutger Bregman – wijst op de positieve gevolgen van minder werken op onze huidige economische crisis. Een greep uit de positieve gevolgen: ons stressgevoel zou afnemen, net als de werkloosheid. Het onderwijs krijgt een impuls op kwaliteit in plaats van kwantiteit, ouderen kunnen langer blijven werken en minder werken heeft een gunstig effect op het klimaat.
Verhalen van Sandrijn Swarts
not noble, just Dutch
music and journeys | la mia finestra sul mondo
woordspel in beeld
Geluk, vertrouwen en een klein beetje moed
humor | musings | fiction
'N beetje van dit en 'n beetje van dat. Net als 'n rijsttafel. Toch?
Pensierino 